Chemizm czopków i widzenia barwnego znamy o wiele słabiej, ale czopki zawierają analogiczny barwnik wrażliwy na światło, tj. jodopsynę, złożoną z retinalu i odmiennej opsyny. Czopki są o wiele mniej wrażliwe na światło niż pręciki i nie mogą zapewnić widzenia w słabym świetle. Zasadniczą funkcją czopków jest dostrzeganie barw. Materiał dowodowy zebrany na podstawie pewnych testów psychologicznych jest zgodny z hipotezą, według której istnieją trzy różne typy czopków, reagujących odpowiednio na niebieskie, zielone i czerwone promienie świetlne. Ostatnio zostało to skonkretyzowane przez zademonstrowanie, że z siatkówki ludzkiej lub małpiej można wyekstrahować trzy typy receptorów barw: czerwonej, zielonej i niebieskiej. Każdy typ może reagować na światło o znacznym zakresie długości fal; np. czopki reagujące na światło zielone mogą reagować napromienić o długości fali od 450 do 675 nm (tzn. niebieskie, zielone, żółte, pomarańczowe i czerwone), lecz na promienie zielone reagują silniej niż na inne. Barwy pośrednie, a więc inne niż niebieska, zielona i czerwona, dostrzega się dzięki jednoczesnemu pobudzeniu dwóch lub więcej typów czopków. Światło żółte (tj. promienie o długości fali 550 nm) pobudza — zgodnie z tą teorią — niemal w równym stopniu czopki reagujące na promienie zielone i czerwone, a mózg interpretuje to jako „barwę żółtą". Ślepota na barwy powstaje wówczas, gdy brakuje jednego lub więcej spośród trzech typów czopków z powodu braku genu warunkującego powstawanie czopków danego typu.
