Ucho środkowe komunikuje się z gardzielą wąskim kanałem zwanym trąbką Eustachiusza. Kanał ten służy do wyrównywania ciśnień po obu stronach błony bębenkowej. Jeżeli ucho środkowe byłoby całkowicie zamknięte, to każda zmiana ciśnienia atmosferycznego wywołałaby wyraźne i bolesne uwypuklanie lub zapadanie się błony bębenkowej. W gardle przy końcu trąbki Eustachiusza znajduje się zastawka, zwykle zamknięta, aby nie doznawało się nieprzyjemnych zaburzeń powodowanych własnym głosem. Zastawka ta otwiera się w czasie ziewania i połykania oraz w czasie nagłych zmian wysokości w samolocie czy windzie; zapobiega to ewentualnemu pękaniu błon bębenkowych przy zmianach ciśnienia atmosferycznego, jakie towarzyszą zmianom wysokości n.p.m. Niestety, przez trąbkę Eustachiusza mogą się dostawać do ucha środkowego bakterie i powodować jego zapalenie i zlewanie się kostek słuchowych, co prowadzi do utraty słuchu. Ucho wewnętrzne zbudowane jest z grupy złożonych i połączonych między sobą kanałów i woreczków, zwanych często (bardzo słusznie) labiryntem. Część labiryntu związana ze słyszeniem jest spiralnie zwinięta w dwu i pół skrętach, czym przypomina muszlę ślimaka i dlatego została nazwana ślimakiem.
