Różnice w jakości dźwięku, jaki wydają instrumenty muzyczne, np. obój, kornet i skrzypce grając tę samą nutę, zależą od liczby i rodzajów tonów harmonicznych, czyli przytonów, które, oprócz wspólnej podniety wysyłanej przez trzy instrumenty podrażniające te same receptory, podrażniają jeszcze dodatkowo różne komórki słuchowe; jakość dźwięku jest zatem rozpoznawana dzięki specjalnym komórkom słuchowym. Dokładne badania histologiczne wykazały, iż włókna nerwowe różnych części ślimaka są połączone z określonymi częściami pola słuchowego w korze mózgowej tak, iż pewne grupy komórek mózgowych percepują tony wysokie, natomiast inne - tony niskie. Ucho ludzkie może odbierać dźwięki o częstotliwości 20—20 000 cykli na sekundę, z tym że istnieją znaczne odchylenia indywidualne. Niektóre zwierzęta, jak np. pies, mogą słyszeć dźwięki o znacznie większej częstotliwości. Ucho ludzkie jest bardziej wrażliwe na dźwięki o częstotliwości pomiędzy 1000 a 2000 cykli na sekundę niż na wyższe czy niższe; w tych granicach ucho ludzkie jest najczulsze. Z porównania energii fal świetlnych i dźwiękowych, potrzebnej do wywołania impulsów, wynika, że ucho jest dziesięciokrotnie czulsze od oka.
