W samy centrum siatkówki na wprost osi optycznej, która przechodzi przez środek rogówki i soczewki, znajduje się okolica najostrzejszego widzenia; jest to nieznaczne wgłębienie zwane plamką żółtą. Zgromadzone są tutaj światłoczułe czopki wrażliwe na obrazy w jasnym świetle i percepujące barwy oraz szczegóły obrazów. Przy normalnym widzeniu oczy są stale w ruchu; wykonują małe, mimowolne ruchy, nawet wtedy, gdy spoczywają na przedmiocie nieruchomym. Tak więc obraz na siatkówce pozostaje w stałym ruchu, przesuwając się do środka plamki żółtej w bok i powracając znów do niego. Na te ruchy nakłada się drżenie oka, wykazujące dużą częstotliwość. Gdy dzięki odpowiednim przyrządom obraz padający na siatkówkę zostanie unieruchohydrolizie. Odszczepianie retinalu od opsyny jest procesem przebiegającym o wiele wolniej niż izomeryzacja, zbyt wolnym, aby móc tłumaczyć znaczną szybkość przebiegu procesów widzenia. Aby mogła nastąpić resynteza rodopsyny z retinalu i opsyny, transretina musi znowu ulec przekształceniu w formę retinal może następnie łączyć się ponownie z opsyną tworząc rodopsynę, warunkującą dalsze pobudzanie pręcików.
