Rodopsyna bierze udział w procesie cyklicznym: jest stale syntetyzowana, a po wywołanej przez promienie świetlne izomeryzacji OT-retinalu w formę trans staje się lumirodopsyną i metarodopsyną, która ulega hydrolizie dając wolny retinal i opsynę. Wolny frans-tetinen zamienia się na witaminę A i ulega ponownej reizomeryzacji oraz na formę cis i ulega ponownej reoksydacji do retinenu, zanim może się połączyć z opsyną na nową rodopsynę. Wykazano, że pojedynczy kwant energii świetlnej może zostać pochłonięty przez pojedynczą cząsteczkę rodopsyny i spowodować pobudzenie jednego pręcika. Gdy błysk światła trwający jedynie jedną milionową część sekundy padnie na oko, wrażenie świetlne utrzymuje się niemal przez jedną dziesiątą sekundy. Jest to ten okres czasu, przez który trwa pobudzenie siatkówki następujące po błysku, a który odzwierciedla prawdopodobnie długość czasu utrzymywania się lumirodopsyny w pręcikach. Takie utrzymywanie się obrazów w siatkówce umożliwia oku wiązanie w całość kolejnych migających obrazów na ekranie kinowym czy telewizyjnym i wówczas ma się wrażenie, że widzi się obraz ciągły. Zdolność widzenia w bardzo słabym świetle jest uzależniona od ilości rodopsyny występującej w pręcikach siatkówki, a ilość ta zależy od względnej szybkości syntezy i rozpadu rodopsyny. W jasnym świetle duża część rodopsyny rozpada się na retinal i opsynę.
