Liczne bezkręgowce, np. raki i homary, mają podobne narządy. Aby zaobserwować działanie tych urządzeń u raka, przeprowadzono pomysłowe doświadczenie, mianowicie wykorzystano fakt, iż rak podczas linienia zrzucając stary, mniejszy pancerz i formując nowy, większy, musi wytworzyć także nowy narząd równowagi, do którego wprowadza z otoczenia ziarna piasku. Otóż w okresie linienia udało się podsunąć rakowi ziarenka żelaza, przez co stal się on wrażliwy na działanie magnesu. Przez umieszczenie np. magnesu nad rakiem ziarenko żelaza podrażniało komórki czuciowe na szczycie narządu równowagi; rak odnosił więc wrażenie, iż „góra" jest „dołem", odwracał się i pływał na grzbiecie. Labirynt ucha zaopatrzony jest również w trzy rurkowate kanały półkoliste, połączone swymi końcami z woreczkiem owalnym. Kanały usytuowane są w ten sposób, iż każdy jest ustawiony w płaszczyźnie prostopadłej do płaszczyzn dwóch pozostałych łuków. Przy ujściu każdego kanału do woreczka owalnego znajduje się banieczkowate rozszerzenie (ampułka) z pękiem komórek słuchowych (orzęsionych), podobnych do komórek obu woreczków, lecz brak w nich otolitów. Komórki te stymulowane są ruchem endolimfy wypełniającej kanały. W czasie zwrotu głowy następuje przesuwanie się endolimfy w kanałach z pewnym opóźnieniem spowodowanym jej bezwładnością, tak że komórki orzęsione poruszają się zgodnie z falowaniem endolimfy, a tym samym są przez nią podrażniane.
